آیا عزاداری ریشه قرآنی دارد؟ و یا فقط در فرهنگ تشیّع ریشه دارد؟


 

 

آنچه پیش رو دارید پاسخ به اهمّ شبهاتی است که در این عصر و زمان مطرح است. امید که روح بلندسرور شهیدان ما را در ارائه صحیح و محکم پاسخ ها یاری رساند. انشاء اللّه

 

در پاسخ این شبهه باید گفت عزاداری ریشه قرآنی نیز دارد
و آیات عدیده ای بر این امر دلالت دارد که به نمونه هایی اشاره می شود:

ب: تعظیم شعائر الهی

 

قرآن کریم
می فرماید: «و من یعظّم شعائر اللّه فانّها من تقوی القلوب؛(1) و هر کس شعائر الهی
را بزرگ دارد این کار نشانه تقوای دلهاست.»

 

یکی از علمای اهل سنّت می نویسد: «شعائر جمع شعیر( یا شعیره) به معنای علامت است
و هرچه که از دیدن آن خدا به یاد آید، شعائر خداست، وشعائر اللّه اختصاص به صفا و مروه ندارد.»
 
چنانکه از دهلوی نقل شده است که «...محبّت شعایر اللّه عبارت است از محبّت قرآن و پیامبر و کعبه، بلکه هر چیز که به خدا منتسب باشد حتی اولیای خدا.»(2)

 

مرحوم علّامه
طباطبایی می نویسد: «شعایر عبارت است از نشانه هایی که انسان را به سوی خدا راهنماییمی کند و منحصر به صفا و مروه و مانند آن نمی شود بنابراین هر نشانه ای که انسان را به یاد خدا بیندازد تعظیم آن موجب تقوای الهی می گردد و تمام نشانه ها را در بر می
گیرد.»(3)

 

و عزاداریهابهترین مصداق شعائر الهی است چرا که در آنجا قرآن خوانده می شود
و مسائل دینی مطرح می گردد، مردم به یاد خدا و قیامت می افتند و در هجران و شهادت  اولیاء خدا گریه می کنند.

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

1.سوره حج، آیه 32

 

 2. حجةالبالغه، شاه ولی اللّه دهلوی، ص 69، الاصول
الاربعه فی تردید الوهابیّه، صاحب جان هندی حنفی، ص 30.

 

 3. علّامه طباطبایی، تفسیر المیزان، دارالکتب الاسلامیة،
ج 1، ص 414، ذیل آیه 165 بقره.